Van journalistiek naar copywriting — schrijven als rode draad door mijn leven
Ik schreef al voordat ik goed en wel wist wat een beroep was.Als kind waren er schriften, losse blaadjes, verhalen die ik niet voor mezelf kon houden. Ik schreef omdat het vanzelf ging. Omdat de wereld in taal beter te begrijpen was dan zonder. En misschien ook omdat ik al vroeg voelde dat schrijven iets kon ordenen wat in het leven zelf soms ongrijpbaar was.
De keuze voor de School voor de Journalistiek na de middelbare school was daarom geen sprong in het diepe, maar eerder een logische volgende stap. Schrijven werd een vak. Een ambacht. Een manier om midden in de wereld te staan en die wereld tegelijk te duiden.
Ik koos bewust voor de schrijvende richting — niet voor radio of televisie. Het ging mij om woorden. Om taal die blijft hangen op papier.
Die tijd was vormend en levendig. Ik liep stage bij weekblad Viva en bij De Gooi- en Eemlander. Het waren plekken waar ik leerde kijken, vragen stellen, structureren, en vooral: schrijven onder druk. Na mijn opleiding bleef ik bij die krant werken. Ruim twee jaar lang maakte ik deel uit van de dagelijkse journalistieke praktijk. Snel schakelen, helder schrijven, dicht op de actualiteit zitten — het werd mijn tweede natuur.
Daarna maakte ik een overstap naar een andere wereld: de marketing- en communicatiesector bij Amsterdam RAI. Zes jaar lang werkte ik daar, onder andere als persvoorlichter van verschillende beurzen en als PR-medewerker. Ik combineerde mijn journalistieke achtergrond met een extra opleiding in PR, en opnieuw stond schrijven centraal. Alleen de context veranderde: niet meer de krant, maar organisaties, merken en events.
Wat al die jaren met elkaar verbond, was taal.
Schrijven was niet iets wat ik deed naast mijn werk — het was mijn werk.
Tot mijn lichaam een andere richting aanwees.
Ik werd ziek. Fibromyalgie en de ziekte van Hashimoto kwamen mijn leven binnen en dwongen me tot stilstand en heroriëntatie. In die periode verschoof mijn aandacht naar binnen. Naar gezondheid, voeding, herstel. Ik ging lezen, onderzoeken, uitproberen — en begon opnieuw te schrijven, dit keer over iets dat direct mijn eigen leven raakte.
Dat leidde tot een nieuwe vorm van creativiteit: ik schreef een aantal kookboeken, waarin gezondheid en voeding samenkwamen met mijn behoefte om kennis te delen en betekenis te geven aan wat ik zelf doormaakte.
En vorig jaar verscheen mijn boek Nu we hier toch zijn. Een bundel waarin mijn leven, mijn ervaringen en mijn reflecties samenkomen in essays over mens-zijn, kwetsbaarheid en het zoeken naar eenvoud en betekenis.
En nu ben ik hier. Sinds kort ben ik gestart als copywriter. Voor mij voelt dat niet als een nieuwe richting, maar als een natuurlijke voortzetting van alles wat eraan voorafging. Journalistiek leerde me kijken. PR leerde me denken in context en doelgroep. Mijn persoonlijke reis leerde me luisteren — naar taal, naar mensen, naar wat er onder de oppervlakte leeft.
Copywriting brengt dat allemaal samen.
Het is schrijven met intentie. Schrijven dat raakt, verbindt en beweegt. Schrijven dat niet alleen informeert, maar ook iets in gang zet.
Wat ooit begon als kind met een pen en een leeg vel papier, is nooit gestopt.
Het heeft zich alleen steeds opnieuw uitgevonden.
