Fibromyalgie en mens-zijn: inzichten die de basis van mijn boek werden
Fibromyalgie leerde me luisteren. Niet alleen naar mijn lichaam, maar naar mezelf — naar wie ik werkelijk ben, los van verwachtingen, rollen en het constant presteren dat mijn hoofd zo vanzelfsprekend vond.
Jarenlang leefde ik alsof mijn lichaam een bijzaak was. Vermoeidheid, pijn, overbelasting: signalen die ik probeerde te negeren of logisch te verklaren. “Het zal wel tijdelijk zijn, straks gaat het over, ik moet gewoon doorgaan.” Dat was de stem van het ego, van dat deel van mij dat wilde bewijzen dat ik sterk, productief en goed genoeg was.
Maar fibromyalgie liet geen keus. Het lichaam dwingt tot luisteren, tot vertragen, tot aandacht. Wat eerst een beperking leek, werd langzaam een leermeester. Het liet me zien dat mens-zijn niet draait om doorgaan, maar om aanwezig zijn. Om voelen, erkennen, ontvangen. Om mildheid voor jezelf, ook als het leven niet loopt zoals gepland.
In die stilte, in die confrontatie met mijn grenzen, ontstonden de inzichten die de basis van Nu we er toch zijn vormden:
Dat kwetsbaarheid een kracht is, niet een tekort.
Dat rust en zorg voor jezelf geen luxe zijn, maar een noodzakelijke levenskunst.
Dat het luisteren naar je lichaam en emoties een kompas is dat je helpt bewuste keuzes te maken.
Dat mens-zijn gaat over heelheid, niet over perfectie.
Fibromyalgie confronteerde me met het verschil tussen wat mijn hoofd wilde en wat mijn lichaam nodig had. Die confrontatie werd de spiegel voor de thema’s van mijn boek: bewust leven, zelfzorg, aanwezigheid en eerlijkheid tegenover jezelf.
Het mooiste inzicht? Het is mogelijk om je mens-zijn volledig te ervaren, ook met beperkingen. Om te leren dat je niet minder bent door vermoeidheid of pijn. Dat je nog steeds kunt kiezen voor liefde, creativiteit, plezier en verbinding. Dat het luisteren naar jezelf het grootste geschenk is dat je jezelf kunt geven.
Dit besef is de kern van Nu we er toch zijn: een uitnodiging om je eigen binnenwereld serieus te nemen, te erkennen wat er is, en stap voor stap te leren dansen met je eigen ritme, zoals alleen jij dat kunt.
“Mijn lichaam en mijn grenzen spreken de waarheid; ik leer eindelijk luisteren en mens te zijn, zoals het bedoeld is.”
