Mijn schrijfproces: creëren met een lichaam dat niet altijd wil
Er zijn ochtenden waarop ik naar mijn bureau loop met een hoofd vol woorden — maar mijn lichaam vertelt een ander verhaal. Soms begint de dag niet met inspiratie, maar met een diepe vermoeidheid, een pijnlijke rug, of een lijf dat fluistert: vandaag zacht, alsjeblieft.
Lange tijd dacht ik dat schrijven discipline moest zijn. Dat ik moest kunnen zitten, dóórgaan, afmaken. Maar leven met een lichaam dat regelmatig protesteert, heeft me iets anders geleerd: creativiteit is geen kracht die we afdwingen. Zij is een beweging die ontstaat wanneer we durven luisteren — juist naar wat kwetsbaar is.
Een schrijfdag in zachtheid
Mijn schrijfproces ziet er zelden lineair uit. Soms schrijf ik tien minuten, en rust ik een half uur. Soms ontstaat er één alinea en voel ik dat dit genoeg was. En soms, heel soms, tilt een zachte flow me een uur lang mee zonder dat ik het merk — maar die ontstaat alleen als ik niets forceer.
Ik begin vaak met landen in mijn lichaam. Handen om een warme mok, een paar rustige ademhalingen, voelen hoe ik erbij zit. Niet om optimaal te presteren, maar om aanwezig te zijn. Want woorden komen niet vanuit de wilskracht, merk ik — maar vanuit stilte.
Leven met beperking verandert de vorm van creatie
Ik heb moeten loslaten hoe ik dacht dat een schrijver hoort te werken. Uren achter elkaar typen, volle productiedagen, een strakke planning — het past niet bij mijn lichaam. En eerlijk? Steeds meer voel ik: het past ook niet bij mijn ziel.
Schrijven met een lichaam dat pijn kent, heeft mij iets belangrijks geleerd:
creativiteit gedijt niet in druk, maar in ruimte.
Ruimte om te stoppen wanneer dat nodig is.
Ruimte om traag te gaan.
Ruimte om niets te weten en toch te verschijnen.
De zachtheid die ontstaat als ik luister
Soms schrijf ik maar één zin per dag. Soms alleen een beeld, een gevoel, een halve gedachte. Er was een tijd dat ik dat falen vond. Nu zie ik het anders: misschien ís één zin al genoeg — als die zin waar is.
Mijn lichaam vraagt me al jaren om vertraging. Niet als straf, maar als uitnodiging. En gek genoeg is juist daar mijn schrijfstem dieper geworden. Minder haastig, minder gericht op resultaat, meer geworteld in waarheid.
Schrijven hoeft niet groots — het mag echt zijn
Het leven met fibromyalgie heeft mijn creatieve proces niet kleiner gemaakt, maar eerlijker. Ik schrijf niet ondanks mijn lichaam, maar dankzij het luisteren ernaar. Mijn lijf ís onderdeel van mijn schrijverschap — niet de vijand ervan.
Misschien is dat de kern van mijn proces:
Ik verschijn zoals ik ben, niet zoals ik zou willen zijn.
En wat er dan ontstaat, ontstaat precies op tijd.
Misschien herken je dit: dat je wil creëren, maar je lichaam, energie of emoties werken niet mee. Dan wil ik je dit meegeven:
Je hoeft jezelf niet te forceren om waardevol te zijn.
Creatie in kleine stukjes is óók creatie.
Eén zin is genoeg, als die vanuit waarheid komt.
